🚗 De parkeerapp die zichzelf niet kon uitloggen
Een tragikomedie in zes herinneringen en drie incassokosten.
Er was eens een parkeerapp. Je kent hem vast:easypark, belooft “slimmer parkeren in één tik”.
Ooit heette hij anders — toen nog onder een wat stoffige naam met parkmobile maar na de “migratie” naar een moderner platform zou alles soepeler gaan. Eén account, één app, één druk op de knop.
Totdat ik ontdekte dat ik niet één, maar twee abonnementen had.
Eentje die ik kende.
En eentje… waarvan zelfs de helpdesk leek te denken dat hij uit een parallel universum kwam.
Act 1 – Het spookaccount
Na jaren trouwe dienst bleek mijn parkeerapp een geheim tweede leven te leiden.
“Een overblijfsel uit 2008,” zei de helpdesk, “maar maakt u zich geen zorgen, dat is uniek.”
Uniek, inderdaad. Zo uniek dat ik het account niet kon zien, niet kon beheren, en niet kon opzeggen.
Het was alsof je ineens hoort dat je al zestien jaar een onbekende tweelingbroer hebt die stilletjes je parkeerabonnement betaalt.
Act 2 – De klantendienst die vooral luistert naar zichzelf
Ik belde. Ik mailde. Ik kreeg een ticketnummer.
En de geruststellende boodschap:
“Uw vraag is belangrijk voor ons.”
Sommige mensen wachten op Godot.
Ik wachtte op antwoord.
Na weken kreeg ik eindelijk iemand aan de lijn laten we haar Mascha noemen.
Ze bevestigde wat ik al vermoedde:
“U kunt dat tweede account inderdaad niet zien of beheren. Dat is een oud systeemdingetje.”
Kijk, dacht ik, dat is eerlijk.
Maar nog voordat de opluchting kon inzinken… kwam de factuur.
Van het incassobureau dat nooit pauzeert riverty.
Act 3 – De factuurfabriek
Het incassobureau riverty, een partij met een vriendelijke naam die klinkt als een Scandinavische popband stuurde me elke week een herinnering.
Toen ik uitlegde dat er een dispuut liep, kreeg ik dit antwoord:
“Wij factureren enkel op basis van de gegevens van onze opdrachtgever.”
En toen ik zei dat ik bezwaar had ingediend:
“Zonder tegenbericht zien wij uw betaling graag tegemoet.”
Een zinsnede die ik sindsdien vertaal als: Wij begrijpen het, maar we doen er niets mee.
Act 4 – De juridische tango
Na weken mailen besloot ik de wet erbij te halen: artikel 6:203 BW onverschuldigde betaling.
Klinkt indrukwekkend, dacht ik.
Maar de reactie easypark was helder:
“Er is geen systeemfout aangetroffen.”
Nee, natuurlijk niet.
Want als het systeem zelf de fout ís, dan blijft het altijd vlekkeloos.
Act 5 – De slotakte: “Uw dossier is omvangrijk geworden”
Na vijf maanden, zeven e-mails, drie herinneringen en één melding bij de toezichthouder kreeg ik de finale boodschap:
“Wij beschouwen de zaak als definitief afgerond.”
Geen overzicht.
Geen erkenning.
Wel het vriendelijke advies om “juridisch advies in te winnen”.
Ik vroeg me af of hun slogan misschien moest zijn:
“We parkeren niet alleen auto’s, maar ook klachten.”
Epiloog – De ironie van automatisering
Zo eindigde mijn avontuur met de parkeerapp die zichzelf niet kon uitloggen.
Een app die zegt dat je alles zelf kunt regelen, maar waarvan zelfs de medewerkers erkennen dat dat niet waar is.
Een incassobureau dat pauze belooft, maar elke dag blijft herinneren.
En een klant ik dus die vooral heeft geleerd dat “automatisering” pas echt efficiënt is…
als je geen mens meer nodig hebt.
💬 Moraal van het verhaal:
Als een bedrijf zegt: “Wij nemen uw klacht serieus”,
bedoelen ze meestal: “We hebben een standaardmail klaarstaan.”
Geef een reactie